امروز یاد شهید اصغر عسکری طلبه آبادانی افتادم که در سال 1365 شهید شد. برخی جملات او را با سید مجید مرور می‌کردم. به یاد می‌آورم که در آخرین روزهایی که قصد اعزام به جبهه را داشت دوستان با او گفت و گویی داشتند و مطالب را ضبط کرده بودند. اصغر می‌گفت: من همه چیز را پشت سر گذاشته‌ام، فرزند، همسر و همه چیز را و به هیچیک وابستگی ندارم. گویی دلتنگ شهادت بود. یادش به خیر.
سید مجید هم از قول او نقل می‌کرد که گفته بود: در طول تاریخ همواره عالمان، صالحان و عرفا در جست و جوی راهی بوده‌اند که آنها را مستقیم و بدون حساب و کتاب و دردسر به بهشت ببرد. تنها راهی که مستقیم به بهشت ختم می‌شود شهادت است. اگر شهید شویم مستقیم وارد بهشت می‌شویم. گمانم استاد صفایی نیز شعر «سینه‌سرخان مهاجر» را به مناسبت شهادت اصغر سرود. به هر حال، یادش به خیر و بهشت بر او گوارا باد.