به طور قطع بعثت پیامبر از میان مؤمنان، منّت بر آنان است كه «لَقَدْ مَنَّ اللّهُ عَلَى الْمُؤمِنِینَ إِذْ بَعَثَ فِیهِمْ رَسُولاً مِّنْ أَنفُسِهِمْ» (13) پیامبری كه تلاوت آیه‌های زندگی از سوی او رشد و فراگیری كتاب و حكمت را به همراه دارد. « یَتْلُو عَلَیْهِمْ آیَاتِهِ وَیُزَكِّیهِمْ وَیُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ»، اگرچه پیش از  این، قطعا در گمراهی به  سر می‌بردند. «وَإِن كَانُواْ مِن قَبْلُ لَفِی ضَلالٍ مُّبِینٍ».
وقتی  دل در گرو ایمان به توحید و معاد داری، ولی راه سلوك و حكمت حركت و رشادت را نداری، چه منتی از این  بالاتر كه كسی از راه برسد  و با تلاوت آیه‌های حیات‌بخشِ خدای زنده و پایدار تو  را كه گم‌كرده‌راهی به پاكی و رشد و به فراگیری كتاب و حكمت بخواند. وقتی كه می‌روی تا در میان تاریكی‌هاچو گردی از میان برخیزی، ابر هدایتی می‌رسد و تو را به ثقل اكبر پیوند زده، ماندگار و فروزانت می‌كند.
این آیه نشانگر آن است كه مؤمنان در هر زمان حتی پیش از بعثت پیامبر وجود دارند و حقیقت ایمان هیچگاه خاموش نمی‌شود. همچنین بیانگر این است كه مؤمنان هم، در مسیر رشد و پاكی گم‌كرده‌راهند، اگر رسول و ولیی بر آنان گمارده نشود تا با تلاوت آیه‌ها آنان را به كتاب و حكمت پیوند بزند. شاید برای همین است كه در اعمال شب مبعثِ رسول گرامی آمده است كه ولی اعظم خدا امیرالمؤمنین علی علیه السلام را زیارت كنی. (14)
بعثت او منّت قطعی بر مؤمنان است كه «لَقَدْ جَاءكُمْ رَسُولٌ مِّنْ أَنفُسِكُمْ عَزِیزٌ عَلَیْهِ مَا عَنِتُّمْ حَرِیصٌ عَلَیْكُم بِالْمُؤْمِنِینَ رَؤُوفٌ رَّحِیمٌ؛ رسولی از خودتان آمد كه كه آنچه شما را می‌رنجاند بر او دشوار است و سخت شما را دوست می‌دارد و نسبت به شما رئوف و پرمهر است». (15)

پی‌نوشت:
(13) آل عمران/ 3، 164.
(14) عباس قمی، مفاتیح الجنان،‌ اعمال شب مبعث.
(15) توبه/ 9، 128.