«لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِی رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِّمَن كَانَ یَرْجُو اللَّهَ وَالْیَوْمَ الْآخِرَ وَذَكَرَ اللَّهَ كَثِیرًا؛ قطعاً در گفتار و رفتار رسول خدا اقتداى نیكویى براى شماست. اقتدا به رسول خدا از عهده همه مدعیان ایمان برنمى‌آید ، بلكه آن كسى به او تأسی می‌كند كه به خدا و روز واپسین امید دارد و خدا را بسیار یاد كرده است.» (10)
دو تأكید «لام» و «قد» و ماضی استمراری در جمله خبری، لحن گلایه‌آمیز را حكایت می‌كند. گویی خدای متعال از مؤمنان گلایه دارد كه چرا با وجود چنین الگویی شایسته،  با رفتار و سلوك شایسته فاصله دارند؟ البته تدبر در این آیه از عوامل این آسیب پرده برمی‌دارد. التفات از حضور «لكم» به غیبت «لمن» شرط بهره‌مندی از این الگو را بیان می‌كند و در حقیقت از علت بی‌بهره ماندن از تأسی رمزگشایی می‌كند كه اگرچه شأن شما این است كه به پیامبر تأسی كنید؛ ولی این امر مورد انتظار فعلیت پیدا نمی‌كند، مگر برای كسانی كه از سابقه امید به خدا و روز واپسین برخوردار بوده و به یاد فراوان خدا، چراغ دل افروخته باشند. به دیگر سخن تا متغیر امید به خدا و روز واپسین و یاد فراوان خدا در تو شكل نگرفته، متغیر تأسی در تو سامان نخواهد یافت.

پی‌نوشت:
(10) احزاب/ 33، 21.