گفتم که چهارشنبه نوزدهم خرداد مدیریت نشستی را بر عهده داشتم که قرار بود دکتر سیدمحمد تیجانی در باره انتشار تشیع در جهان طرح مطلب کند. این نشست اولین نشست از سلسله نشست های تخصصی "زمینه سازی فرهنگی" با موضوع "بررسی شیوه های ترویج مهدویت و تشیع در جهان" بود و دکتر تیجانی با حلاوت تمام به ایراد سخن پرداخت. سخنانی لطیف، محکم و سرشار از استدلال. او مطالبش را کاملا مستند و اجتهادی بیان می کرد.
از بارزترین نکات در طرح مطالب وی که به نقاط مورد بحث بین شیعه و اهل سنت می پرداخت، ادب وی در کلام بود. او به هیچکس اهانت نمی کرد. اصولا اهانت، لعن و سب را نفی می کرد و آن را بر خلاف مشی و سنّت مکتب اهل بیت علیهم السلام می دانست. اکیدا توصیه می کرد که نباید در تعامل با دیگر مذاهب به آنان توهین کرد و مرتکب لعن نفرین شد. بیش از هر چیز باید سخن و تعامل انسان بر منطق، دلیل و برهان استوار باشد و هرگز نباید عواطف مخاطبان را جریحه دار کرد. از این رو او در کمال شیوایی و بدون گزندگی معارف بسیار حساس و بلند شیعی را مطرح می کرد.